Gastenboek

Dolomieten Familietrekking 2007

Al vaker hadden we korte berghutwandelingen gemaakt. Maar dit jaar hadden we het plan opgevat om met onze kinderen (10 en 12 jaar) vijf dagen, 6 à 7 uur per dag, van berghut naar berghut te wandelen in de Dolomieten in Italië.

We hebben die week van alles gezien: magnifieke uitzichten, bergmarmotten, gemzen, heel veel edelweiss, oude loopgraven uit WO I ook. Er was de dagelijkse opwinding als aan het eind van de wandeling de berghut in zicht kwam. Dan moest je soms nog een half uurtje voort, maar daarna wachtte ein grosses Bier of cola. Met de kinderen ging het prima. Er waren andere kinderen bij, dat is belangrijk. Onderweg werd honderduit gekletst. Als ze dan als eersten (!) bij de berghut aankwamen, speelden ze de rest van de dag in en om de hut met elkaar verder. En ja, ze vonden het ook leuk. Want bergwandelen is avontuurlijk. Soms moet je over een smal pad voortschuifelen terwijl je je vasthoudt aan een touw in de rotswand. Je moet kaartlezen en altijd het weer in de gaten houden. Bergwandelen is ook gezellig (de kameraadschap in de groep, het logeren in de hutten met al die andere bergwandelaars). En je ziet van alles in de natuur. Stel je eens voor dat je bovenop de top van een berg je lunch opeet en Alpenkraaien zowat het brood uit je hand komen eten! Eén dag was het zwaar voor onze dochter van 10. Dat losten we op door wat bagage over te nemen en vaker te pauzeren. Té zwaar is het nooit geweest. Een tip met kinderen: blijf twee nachten in dezelfde hut zodat je altijd een rustdag kunt inlassen, mocht het toch te veel van het goede worden. Bovendien bepaal je de dagetappes met de berggids, zodat je van tevoren ook een voorzichtiger plan kunt trekken. Want er was ook nog Max, onze berggids. Lieve, gezellige, sterke Max.Weliswaar spraken de kinderen geen woord Italiaans of Duits, maar desondanks werd er elke dag heel wat met hem afgekletst. Als het nodig was tolkten wij wel. Hij heeft van alles verteld over het gebergte, de plantjes, de geschiedenis van de streek. Hij koos routes uit die we zelf als te zwaar zouden hebben aangemerkt, terwijl dat niet zo bleek te zijn. Hij kende de streek op zijn duimpje, was verliefd op de bergen, en droeg dat ook uit. En als klap op de vuurpijl ging hij een keer met alle kinderen kletteren.

Dit was vakantie op zijn best. Alleen al voor de sfeer in de berghutten zou je zo’n tocht eens met je kinderen moeten maken. Of wij dit nog een keer doen? Dat is voor ons niet eens meer de vraag. Amsterdam, augustus 2007 Annette, Thomas en Hannah

Klettersteigweek Brenta - zomer 2007

Wij willen jullie organisatie een compliment maken voor de organisatie van de klettersteigweek die we afgelopen week gedaan hebben vanuit Madonna di Campliglio. De weergoden waren ons uiterst goed gezind en dat maakt zo’n vakantie natuurlijk extra mooi. Prima verblijf in de berghutten van de Brenta en een zeer capabele gids. Dit gekoppeld aan prachtige routes en klettersteigen in een gezellige groep hebben van onze vakantie een waar hoogtepunt gemaakt.

Zomer Outdoor Experience Week Ötztal - zomer 2006

Heb ook al een stukje bij de reisverhalen geschreven, maar ook nog even een korte reactie in het gastenboek. In 1 woord: FANTASTISCH!!! Onwijs leuke week gehad. Groet Peter